Pse rreh zemra jonë?

Zemra jote është pothuajse sa grushti. Nuk është një zemër e vizatuar me shigjeta; është një muskul i zbrazët, i fortë dhe i palodhur. Ajo rreh edhe kur fle, edhe kur lexon, edhe kur qesh.

Katër dhoma, dy detyra

Sipër ndodhen dy veshore. Ato e presin gjakun. Poshtë ndodhen dy barkushe. Ato e shtyjnë gjakun me forcë. Ndërmjet dhomave ka valvula, si dyer që hapen vetëm nga njëra anë, që gjaku të mos kthehet mbrapsht.

Ana e djathtë merr gjak nga trupi, gjak që ka dhënë tashmë oksigjenin, dhe e dërgon te mushkëritë. Atje gjaku merr oksigjen të freskët. Pastaj kthehet në anën e majtë, dhe barkushja e majtë — dhoma më e fortë — e shtyn nëpër aortë drejt gjithë trupit.

Rrahja që ndien nuk është zemra që “kërcen”. Janë valvulat që mbyllen dhe gjaku që hidhet përpara.

Kush i jep urdhrin?

Një grup i vogël qelizash, nyja sinusale, jep sinjalin elektrik. Sinjali përhapet dhe muskuli shtrëngohet. Nuk të duhet ta mendosh. Trupi e bën vetë, dhe e rregullon shpejtësinë: më ngadalë kur pushon, më shpejt kur vrapon, sepse muskujt kërkojnë më shumë oksigjen.

Prandaj vlen të lëvizësh, të flesh mjaft dhe të pish ujë. Zemra nuk kërkon lavdërim. Ajo kërkon një trup që e ndihmon të bëjë punën e saj të qetë.